من ایستاده ام

نه

نه سکون ام نه ایستادگی

تنها , ایستاده ام

این فقط یه شعاره, همین!!

حق با تو بود

در پس هر گام برنداشته ام گویی صدای رخوت کر کننده است

برداشتم از همه هیچ بود از هیچ همه

حق با تو بود , دیدی؟

من چتر های بسته را دوست داشتم

من آسمان و نگاه را به هم بافتم

ریسمان , بر پایم بود

دیدی؟!

چون دست بر پیشانی ام , مهتاب ـ گیر می کنم

جز خلاء هویدای حضورت هیچ نیست

و این یگانه نقطه ی روشن زندگی ام شده ست

می بینی؟!

در انتظار

به جستجوی نرگسی هایم

تا باران های گذشته دویدم

حتی دیکر نمی بینمت

می بینی؟!

در عشق هم گند بالا آورده ایم

دیگر جز تخمه های یأس , از افتاب گردان

چیزی به بار ننشسته است

از عطش آفتاب

هیج مگر عکس خورشید بر دیوار

قهوه ای تلخ بر میز و تلی از ته سیگار.

روزهایی که عشق نرگس و نام آفتاب

آغازش بود

در غلاف خاطره هاست.

رفتن ات از من چیستانی ساخته

می بینی؟!

و من این شبها, در آستانه ی در یچه ی نرده ـ ناک

کلام مقدس را و نام تو را,

تنها

دندان قروچه میکنم.

در فاصله ی نرده ــناک دریچه ی محزون این اتاق

بر بستر اجحاف خالی از صبوری خویشتنم بر خویش

می شنوم , صدایی نیست

التهاب بغضی پنهان

در دل روسپی ــ شهر  من

که به چشمکهای بی شمارش در پرده میرود

می بینم  , شوری نیست

وبر دستهای کوچک آفتابگردان شکسته ات

مویه میکنم ,

ملالی نیست...

*   *    *

بام تشنه

ماه روشنم را

در انتهای تصویر ایوان می بلعد

و سکوت و آسودگی,

شب را توجیه میکند!!!